Bye bye Salamanca, hello Belgium

Dag mijn trouwe lezer

gedurende de laatste 5 maand heb je mij, via deze blog, op de voet kunnen volgen tijdens mijn buitenlands avontuur. Wat je nu aan het lezen bent, is mijn laatste blogbericht. Het begon allemaal zo'n vijf maanden geleden met een hoop papierwerk, het ineenpuzzelen van een lesrooster, de zoektocht naar een kot,... Ik leerde heel wat nieuwe mensen kennen van verschillende nationaliteiten (Britten, Spanjaarden, Fransen, Italianen, Amerikanen, Duitsers, Slovaken, Portugezen,...) en heb heel wat nieuwe ervaringen bij. Ik heb de laatste paar dagen ook mogen horen dat mijn Spaans (en dan vooral mijn vloeiendheid in het Spaans) er merkbaar is op vooruitgegaan, en ik merk het zelf ook wel. Dat was namelijk de hoofdbedoeling van mijn verblijf hier.

Intussen wordt mijn kot steeds troostelozer (daarnet was het nog een chaos van in het rond slingerende kleren, boeken, aftershave en wat nog allemaal - maar laten we eerlijk zijn, chaos heeft ook zijn charme -, nu zit alles gewoon in mijn valiezen), een schril contrast met de gezelligheid die ik hier in zekere (beperkte) mate probeerde te introduceren. Morgenvroeg is het officieel voorbij: taxi, bus en vliegtuig richting Charleroi. Het is in zekere zin met de spreekwoordelijke spijt in het hart dat ik afscheid neem van deze prachtige stad, maar aan de andere kant ben ik blij dat ik vanaf morgen weer gewoon thuis ben, en volgende week woensdag weer het 'gewone' leven kan hervatten aan de Blandijn. 

Tot snel!

P.S.: intussen heb ik mijn punten van al mijn vakken gekregen. Hier zijn ze dan
Literatura española del siglo XVIII: 5/10
Narrativa hispanoamericana del siglo XX: 7/10
Introducción al Indoeuropeo: 8,3/10
Mitología Clásica: 8,5/10
Portugees: 9,5/10
Sintaxis del Español: 10/10

La vida entre los clásicos

Het is alweer schandalig lang geleden dat mijn trouwe lezer nog nieuws van mij vernam. Dat komt vooral door mijn reisje naar België (letterlijk ondergedompeld worden in de liters regen tussen Kerst en Nieuwjaar) en de minst opwindende periode van elke Erasmusser: de examens. Begrijp me niet verkeerd, ik heb mateloos veel genoten van mijn Erasmus hier in Salamanca, maar ik heb zo de indruk dat het leukste gepasseerd is (buiten dan de feestjes "omdat de examens gedaan zijn"). Ik realiseerde mij vorige week dat ik over één aspect van mijn verblijf hier nog niet heb geschreven: 'mijn' bende classici.

Het is zo dat ik voor "Introducción al Indoeuropeo" als één van de 3 buitenlanders in een klas vol rasechte Spanjaarden zit. Met een stuk of 10 daarvan gaan we regelmatig de bloemetjes buitenzetten (uiteraard met mate). Het begon allemaal op 24 september, om 19u (ik herinner het mij alsof het gisteren was). Ik kwam aan in een klaslokaal met allemaal vreemde gezichten (wat redelijk nieuw was, in mijn andere lessen kende ik al altijd iemand vooraf). In de pauze begon Verónica plots tegen mij te praten (ik was toen nog de enige 'buitenstaander' in die klas, zowaar een exoot). 

Na een paar lessen was ik al deftig geïntegreerd in de groep, en op 8 november werd ik meegevraagd naar het verjaardagsfeestje van Verónica. En sindsdien was ik aanwezig op heel wat activiteiten van ons 'bendeke'. Een greep uit het aanbod: 'la cena de clásicas' (een etentje waarop iedereen die iets met klassieke filologie te maken heeft/te maken heeft gehad, uitgenodigd is), Nochevieja Universitaria (een vervroegd oudejaarsfeest voor studenten in Salamanca), het verjaardagsfeestje van María, talloze babbeltjes/tapas in de Caballerizas tussen de lessen door... Een leuke bende dus. Hier een groepsfoto:

V.l.n.r.: Luna, Carlos, Verónica, María, ikzelf, Mikel en Pedro
(Rodrigo stond er niet op, hij nam de foto)

Hasta luego!

Tromgeroffel, klaroengeschal: een examenrooster!

Er zijn ook minder leuke kanten aan het Erasmusbestaan, trouwe lezer, en één van die minder leuke kanten bestaat uit het maken van examens. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om een examenrooster vast te leggen (in het origineel examenrooster had ik 3 examens op één dag, gevolgd door nog een examen de volgende dag, verre van ideaal dus), maar vanaf vandaag kan ik eindelijk zeggen dat het in orde is! Driewerf hoera! Hier is het dan:

Vrijdag 11/01, 11h: Segunda Lengua I: Portugués

Maandag 21/01, 10h: Literatura española de los siglos XVIII y XIX

Woensdag 23/01, 11h: Narrativa hispanoamericana del siglo XX

Vrijdag 25/01, 11h: Sintaxis del español I

Vrijdag 1/02, 11h: Mitología clásica

Dinsdag 5/02, 16h: Introducción al indoeuropeo

Mijn trouwe lezer heeft uiteraard al onmiddellijk gemerkt dat dit een nogal lang uitgesponnen examenperiode is, maar eigenlijk loopt de officiële examenperiode maar van 21 januari tot 8 februari. Het examen van Portugees valt op een alternatieve datum in wat we in Gent een inhaalweek zouden noemen. In die week geven vele proffen nog les (of vragenuurtje), en geef ik ook nog een presentatie van een groepswerk van Indo-Europees. Er staat mij dus nog een drukke periode te wachten. Maar het eerste dat in het verschiet ligt, is een bezoekje aan België! Vanaf 24 december tot 31 oktober zal ik in ons (volgens mijn berichtgeving) kikkerkoude belgenlandje vertoeven.

Hasta luego!

¡Feliz Navidad! of mijn kerstfotospecial

Zoals elke zichzelf respecterende stad in Europa (en ver daarbuiten) heeft ook Salamanca zijn kerstverlichting uitgehaald. Het resultaat is een leuk verlichte stad (ik geef toe, soms een beetje 'derover', maar het brengt toch sfeer). Hier de oogst van mijn fototour.

De lichtgevende kerststal op de Plaza Mayor

En omdat dit waarschijnlijk mijn laatste blogpost wordt voor Kerstmis, wil ik mijn trouwe lezer bij deze ook een fijne Kerst en een gelukkig Nieuwjaar wensen:

O camiño para (e dende) Santiago de Compostela

Het is een koude zondagnamiddag in het busstation van Valladolid als een blogschrijvende Erasmusser (yours truly) een cursusblok uit zijn rugzak haalt en schematisch begint op te schrijven hoe hij zijn volgende blogpost zal aanpakken. Zijn geest wordt wat in dat denkwerk verhinderd, aangezien hij die dag al acht uren op een bus heeft gespendeerd, maar de gave niet heeft om die uren al slapend door te brengen. Hij besluit dan maar voor de meest evidente aanpak te gaan, en te beginnen bij het begin.

Op een grijze donderdagmiddag stapte ik richting busstation, om naar Santiago de Compostela te vertrekken (nee, ik deed het niet te voet, daarvoor was mijn verlengd weekend net wat te kort). Op hetzelfde moment zou Astrid in Valladolid ook op de bus stappen, met dezelfde bestemming. Na een busrit van een uur of zes kwam ik aan, en dan was het nog een halfuurtje wachten op mijn reisgenote. Ik besloot die tijd nuttig te gebruiken en op zoek te gaan naar een kaartje van de stad. De straat van de jeugdherberg vinden, was natuurlijk een ander paar mouwen. Toen Astrid ook aangekomen was, vertrokken we in de motregen richting stadscentrum, in de hoop dat iemand ons daar zou kunnen helpen. Intussen was ik al helemaal in de wolken: zo goed als alle opschriften waren hier in het Gallicisch! Voor een student Spaanse taalkunde met een grote interesse voor en een beperkte kennis van het Portugees is dat werkelijk een goudmijn. Gallicisch is de taal die gesproken wordt in Gallicië (het noordwesten van Spanje) en een soort van tussenvorm is tussen het Spaans en het Portugees. En tot mijn groot jolijt zou ik ondergedompeld worden in die taal! Eens aangekomen in het hostel zagen we dat we een kamer deelden met een (asociaal) Spaans meisje en een goedlachse jongen van de Filippijnen. We besloten dan maar te gaan slapen, om de volgende dag serieus wat sightseeing te kunnen doen.

De volgende ochtend trokken we de stad in, en zagen Gallicië zoals het leeft in het clichébeeld van de Spanjaarden: regenachtig, druilerig en mistig. De Praza de Obradoiro, het plein voor de kathedraal was ons eerste stoppunt. Daarna bezochten we een park, kuierden door de gezellige smalle straatjes en bezochten de kathedraal. In tegenstelling tot de kathedraal van Salamanca, die het moet hebben van zijn architectuur en kunstcollectie, was het indrukwekkendste de sfeer die er in die kathedraal hing, een typische sfeer voor een bedevaartsoord. We besloten om later terug te keren om de pelgrimsmis mee te volgen. Intussen konden we nog wat rondlopen, en in een paar souvenirwinkeltjes rondsnuisteren. Eens twaalf uur begon te naderen, gingen we richting de kathedraal omdat we graag eens een pelgrimsmis hadden meegemaakt. In het begin van de viering werd iedereen afgeroepen die die dag was aangekomen in de stad na een bedevaart, een behoorlijk indrukwekkende lijst, als je het mij vraagt. Na de mis gingen we naar een zeer koddig bakkerijtje om ons middagmaal te gaan kopen, en we aten dat op in het hostel. Na nog een koffietje trokken we weer de stad in, om ook de rest van dit pareltje te verkennen. De stedelijke bibliotheek, een paar kerkjes (er zijn er hier zowaar nog meer dan in Salamanca, ik had het niet voor mogelijk gehouden)... passeerden we op onze route. Daarna gingen we richting 'Museo do Pobo Galego' (museum van het Gallicische volk), waar vooral de draaitrap imposant en duizelingwekkend was (de collectie was uiteraard ook zeer de moeite waard). We kwamen er onze Filippijnse kamergenoot tegen, en deden dan de rest van het museum samen. De kerk die bij het klooster, waar dit museum gevestigd is, hoort, was zeer stil en bijna beangstigend verlaten.

De trap in het Museo do Pobo Galego in onderaanzicht

Daarna ging het naar het museum voor hedendaagse kunst, waar de collectie te vergelijken is met die van het S.M.A.K. (namelijk, je kan er meestal niet al te veel van maken). De tentoonstelling over censuur op muziek  (Vibracións prohibidas) in de tijd van Franco was wel zeer interessant (vooral grappig soms om te zien hoe men 'onzedige' platenhoezen probeerde aanvaardbaar te maken).

Bovenaan zie je de originele versie, onderaan zie je hoe ze er na censuur uitzag.

Na dit artistiek verantwoord bezoek hadden we een klein hongertje, en stopten onderweg voor chocolate con churros. Toen besloten we even op bed te gaan liggen in het hostel (van artistiek en cultureel verantwoord doen wordt een mens nogal moe) en wat te lezen (ik ben nog steeds bezig aan La Sombra del Viento van Carlos Ruiz Zafón). Toen onze maag een paar uur later lichtjes begon te grommen, gingen we ons tegoed doen aan een plaatselijke specialiteit, pulpo a la feria, inktvis bereid met cayennepeper. Een aanrader. Toen zagen we dat het al redelijk laat was, en gingen we slapen.

Op zaterdag is er in Santiago altijd een antiekmarktje (eerder een brolmarktje), en daar snuisterden we wat rond. Omdat we beseften dat we eigenlijk maar bitter weinig wisten van Santiago (de heilige, niet de stad), en dat we dat niet zo konden laten, trokken we naar het Museo das Peregrinacións e de Santiago om onze zeer beperkte kennis wat uit te breiden. Alle vragen die we ons de laatste dagen al hadden gesteld over Sint Jakob, verdwenen als sneeuw voor de zon. Ook het kathedraalmuseum onderworpen we eens aan een bezoekje, en daar zagen we al een antwoord op een vraag die we ons later zouden stellen (zie straks). Ook die middag trokken we naar ons koddig bakkerijtje.

Over die vraag van daarnet, waarop we in het kathedraalmuseum een antwoord hadden gevonden: die namiddag trokken we nogmaals naar de kathedraal, om een belofte te vervullen die Astrid aan haar mama had gedaan: een kaarsje branden in de kathedraal van Santiago. Daar bleek dat je enkel van die weinig sfeervolle elektrische kaarsjes kon aansteken, wat ons logisch leek, nadat we die ochtend hadden geleerd in het museum dat de basiliek van Santiago, die op dezelfde plaats stond als de kathedraal nu, in 997 was afgebrand, en blijkbaar willen ze niet nogmaals hetzelfde meemaken.

Die ochtend had ik in het Museo das Peregrinacións een foldertje gezien voor Cidade de cultura de Galicia, met verder weinig info (buiten de openingsuren). Uit nieuwsgierigheid besloten we daarheen te gaan. Het bleek een eind buiten de stad te liggen, en als we aankwamen bleek het een soort cultureel centrum te zijn, met een bibliotheek, een expositieruimte en een auditorium. De moderniteit van het ontwerp stond in schril contrast met de straatjes van Santiago, waar de tijd leek stil te staan. De vergelijking met het huis van de Teletubbies (copyright Astrid) bleek bijzonder accuraat.

Daarna gingen we nog iets drinken, en lasten we opnieuw een leespauze in. Intussen was er op onze kamer een Fransman gearriveerd, een verpleger uit Bordeaux die voor de tweede keer de camino achter de rug had. Hij vertelde ons waarom hij die deed (zoals het cliché wil: om zijn leven terug op orde te krijgen en richting te geven), en wist ons enkele leuke restaurantjes aan te raden, onder andere één dat blijkbaar zeer gekend is voor zijn paella. Dat lieten we uiteraard niet aan onze neus voorbijgaan, en een halfuurtje later zaten we heerlijke paella te eten. Toen beseften we dat we de volgende dag redelijk vroeg zouden moeten opstaan (we hadden een bus terug om 8u 's ochtends). Dan besloten we maar in ons bedje te kruipen.

Toen we de volgende ochtend door de stad trokken, zag die er bijzonder verlaten uit (wat wil je ook, op zondagochtend rond 7u?). We waren klaar voor de lange terugreis. In plaats van rechtstreeks naar Salamanca te rijden, had ik beslist om met Astrid mee te gaan naar Valladolid, en daar een bus richting Salamanca te nemen. Anders had ik 8 uren alleen moeten wachten eer ik op de bus kon, en was het bijzonder laat geweest als ik toekwam in Salamanca (een slecht idee, zeker als je weet dat ik de dag erop les had om 9u). Vandaar dus mijn klein ommetje.

Wat ons tot nu brengt, zondagavond 17u, busstation Valladolid. Met veel voldoening kijk ik terug op de laatste twee dagen, die overduidelijk de moeite waard waren. Bij deze bedankt aan Astrid voor het bijzonder aangename gezelschap, en voor het verdragen van al mijn 'fun facts' over het Gallicisch.

Hasta luego

PS: meer foto's kan je vinden op mijn Facebookpagina of op de blog van Astrid.

Een stand van zaken

22 dagen. Zolang heeft mijn trouwe lezer moeten wachten op een nieuw bericht. Ik weet het, ronduit schandalig is het, maar ik heb het de laatste tijd zeer druk gehad. Ik heb dus ook heel wat te vertellen. Here we go!

Laat ons beginnen waar we de vorige keer zijn geëindigd, donderdag 8 november. Die avond was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Verónica, een meisje uit mijn les Indo-Europees. Eerst gingen we een soort van mixed grill eten (typical spanish, veel vlees, en weinig groentjes, maar wel lekker). Daarna ging het naar de uitgangsbuurt, waar we tot in de vroege uurtjes een feestje bouwden. Een toffe gelegenheid om mijn klasgenoten eens van een andere kant te leren kennen (in de les zien ze er allemaal zo serieus uit).

De dag erna was er in het Casa de las Conchas (de openbare bibliotheek) een literatuur-meeting, waar mijn prof Portugees was uitgenodigd om te spreken (naast lesgeven schrijft hij ook deeltijds poëzie). Het was een gesprek over wanneer je best schrijft, als je dat combineert met een andere job. Er was ook een andere Portugese schrijver, maar die zijn Spaans was niet zo vlot, dus heeft hij Portugees gepraat (eindelijk een deftige luisteroefening). Daarna werden er nog een aantal Portugese kortfilms getoond, en zat het erop voor die avond. 

De volgende dag kreeg ik van Beau, een medestudente in Gent die momenteel in Valladolid zit, een bericht dat zij, samen met een paar vriendinnen, in Salamanca was. Kort na de middag trok ik dus de stad in om de mooiste aspecten van 'mijn' stad eens deftig in de schijnwerpers te zetten. De kathedraal, de Huerto de Calixto y Melibea, de Cueva de Salamanca, alles heb ik getoond. Na een paar uurtjes, besloot ik om afscheid te nemen van dat internationaal gezelschap (Italiaans, Frans, Slovaaks en Belgisch) om terug achter mijn boeken te kruipen (ik had de volgende week een examen). Van die rondleiding ben ik zelf niet in het bezit van foto's, en als ik ze download van Facebook zijn ze van erbarmelijke kwaliteit. 

Op maandag 12 november werden we nogmaals uitgenodigd door onze prof Portugees (hij maakt er een punt van zo veel mogelijk evenementen die met de Portugese cultuur te maken hebben, aan ons door te spelen). Ditmaal kwam Vítor Manuel Aguiar e Silva, een autoriteit op vlak van Portugese literatuur, spreken over Os Lusíadas, een episch gedicht geschreven door Luís de Camões, over de overzeese veroveringen van Portugal in de 16e eeuw. De Aula Magna zat voor de gelegenheid afgeladen vol. De spreker had het over de epiek in het algemeen, en dan nog andere voorbeelden van Portugese epiek. Allemaal zeer interessant, maar ik ging vooral om nog wat Portugees te luisteren.

14-N, een dag van nationale staking in Spanje. In België staakten de NMBS en De Lijn, heb ik van horen zeggen, maar hier was het net ietsje spectaculairder: het grootste deel van de lessen ging niet door (al was het uit praktische overwegingen, soms geraakte je niet tot aan de universiteit), en er waren constant manifestaties door de straten. Het zinnetje 'Un pueblo unido jamás será vencido' (een verenigd volk zal nooit overwonnen worden), samen met het knallen van kleine bommetjes (de zogenaamde 'piraten') klonken de hele dag door de stad. Op de Plaza Mayor en de Plaza de la Constitución waren er heel wat manifestanten verzameld, en die trokken op geregelde tijdstippen de straten in. Facebook, Twitter en Tuenti stonden de godganse dag ook bol van de verwijzingen naar de staking. De dagen voordien kregen we van veel proffen de raad om mee te staken, omdat de staking dit keer voor een goede reden plaatsvond. Voor mij was dat een klein godsgeschenk, aangezien ik twee dagen daarna een examen had (en een extra dagje studeren is dan altijd welkom).

Op vrijdag 16 november, zoals ik al zei, had ik een examen van Indo-Europees. Ik kwam er buiten adem aan (en zo'n 2 minuten te laat) omdat mijn prof Klassieke Mythologie het nodig vond om langer door te gaan dan gepland. Ik moet zeggen, de leerstof voor dat examen was niet meteen mijn cup of tea, omdat het ging over de geschiedenis van de Indo-Europese taalkunde (wie heeft wat gezegd over het Indo-Europees, en wanneer). Geef mij maar de echte taalkunde. Maar ik had flink gestudeerd, want als ik slaagde voor dit partieel examen, viel die leerstof weg voor in februari. Na zo'n anderhalf uurtje schrijven, diende ik in (de prof stelde me nog gerust 'maak je geen zorgen om taalfouten, zolang ik snap wat je bedoelt, is het oké'). In de nabeschouwing (die altijd na een examen volgt, dat blijkt universeel te zijn) vertelde een klasgenoot me dat er vorig jaar voor dat examen niemand geslaagd was. Dat geeft toch heel wat hoop, niet?

Ik maak eventjes een sprongetje in de tijd, naar gisteren. Ik had, onmiddellijk na de les Indo-Europees, een afspraak op het bureau van de prof om mijn examen in te kijken en de uitslag te vernemen. Ik heb een 6,25/10, wat dus wil zeggen dat ik geslaagd ben! Dit resultaat telt mee voor 30% van de punten dus voor 3 punten van de 10 (hier werken ze met een systeem op 10). Dat wil ook zeggen dat ik me voor mijn laatste examen volledig op de fonologie van het Indo-Europees kan smijten, en ik dus geen theorieën over hun vaderland moet blokken.

Terug naar mijn verhaal. Ook nog op 16 november was er in Gent de deadline voor mijn bachelorpaper-registratie. Dat wil zeggen dat ik moest vastleggen waarover ik zou schrijven en wie mijn promotor zou worden. Voor degenen die niet goed weten wat een bachelorpaper is: het is een onderzoekstaak in een domein naar keuze (taal- of letterkunde, van één van de twee gekozen talen of algemeen) van 10 000 woorden (ongeveer 30 pagina's) in de overeenkomstige taal. Voor mij wordt het een paper over Spaanse taalkunde (en dus schrijf ik hem in het Spaans) over "Een vergelijking tussen Portugees en Spaans op vlak van de aanpassingsgraad van leenwoorden aan de native spelling en uitspraak". Een hele mond vol dus, maar ik zie het wel zitten. Intussen heb ik mijn prof Portugees al aangesproken over een aantal verschillende invalshoeken (aangezien hij zowel Spaans als Portugees spreekt). 

In tussentijd is er nog niet zo veel gebeurd. Ik ben aan het werk aan een taak voor Spaanse literatuur van de 18e en 19e eeuw, over de invloed van de Engelse roman op de ontwikkeling van de Spaanse roman van die tijd. Ik heb eventjes met een writer's block zitten sukkelen, en ben wat op de dool geweest qua onderwerp, maar nu gaat het goed vooruit. 

Op woensdag 28 november, rond de middag, kreeg ik van Tine een heuglijk berichtje: ze was geslaagd voor haar rij-examen, en dus kon mijn dag niet meer stuk!

Mijn blogbericht is precies wat langer uitgevallen dan ik had verwacht, ik had precies toch nog redelijk wat te vertellen. Volgende week heb ik een verlengd weekend (6 december is Día de la Constitución, en de zaterdag wordt de onbevlekte ontvangenis van Maria gevierd, en de prof van mijn enige les op vrijdag houdt ook van verlengde weekends). In dat verlengd weekend ga ik, samen met Astrid, voor een dag of drie naar het bedevaartsoord der bedevaartsoorden (niet dat ik enorm katholiek ben, maar gewoon om de culturele waarde), de stad waarnaar alle caminos (wegen) leiden: Santiago de Compostela (Spaanse schrijfwijze, dus enkele 'l')! U mag daar uiteraard ook een verslagje van verwachten (dit keer mét foto's).

Hasta luego!

Bezoek uit België

Zoals beloofd, komt hier mijn verslag van het bezoek dat ik vorige week mocht verwelkomen. Mijn trouwe lezer heeft er een tijdje op moeten wachten, dat is waar, maar intussen gaat het schoolleven door, en heb ik mij daar hoofdzakelijk op geconcentreerd.

Op woensdagavond stond uw trouwe reporter op post aan 'Le Petit Hotel', zo'n twee straten van zijn kot. Hij zag een autootje de helling oprijden, en besloot erachteraan te lopen. Een straat verder, aan het rode licht, werd hij opgepikt, en begeleidde hij het gezelschap naar het hotel. Eens daar geïnstalleerd (toch 3/4 van de groep), nam hij hen mee naar zijn kot, waar ze zich tegoed deden aan een hornazo (een soort van brood met daarin chorizo, Spaanse ham, en ander lekkers). Aangezien het behoorlijk laat werd, besloot het gezelschap maar te gaan slapen (de komende dagen zouden immers niet van de poes zijn).

De volgende ochtend, na het ontbijt, trokken we de stad in, om een eerste keer kennis te maken met het historische centrum. De Plaza Mayor (later werd hiernaar verwezen met de term 'boekenmarkt'), de kathedraal, het Palacio de Anaya (weliswaar gesloten wegens feestdag), de Romeinse brug, de Huerto de Calixto y Melibea, het stond allemaal op het programma. 's Middags een broodje en we konden er weer tegenaan, voor een tour langs het Parque de los Jesuitas, het Parque de la Alamedilla en de Iglesia de San Marcos (een ronde kerk). Het Convento de San Esteban leek vooral heel spooky in het schemerduister. 

Plaza Mayor, waar op dat moment een boekenmarkt aan de gang was

Binnenplein van het Casa de las Conchas, de openbare bibliotheek

Een echt 'postkaartjeszicht' op de kathedraal

Verwijzingen naar The name of the Rose waren nooit veraf in het
Convento de San Esteban

's Avonds stilden we onze honger in het Erasmus Bruin Café met een lekker menuutje, en we called it a day.

De volgende ochtend bezochten we het Palacio de Anaya en de bijhorende Hospedería (mijn faculteit, deze keer wel open), de oude kathedraal en haar middeleeuwse torens, het historisch gebouw van de universiteit, en beklommen we de Clerecía (veel trappen gedaan die dag, maar het was het waard, gezien de mooie uitzichten over de stad). Onze innerlijke mens versterkten we dit keer in de Caballerizas - waar we mijn prof Portugees tegen het lijf liepen -, het cafetaria van onze faculteit (vergis je niet, het 'Aquarium' in de Blandijn kan hier nog zeer veel van leren). Daarna bezochten we nog de Cielo de Salamanca (een koepel die bewaard is gebleven uit de bibliotheek van de universiteit en een soort van sterrrenkaart is). Na een kort dutje (van al die torens waren we moe geworden) besloten we ons onder te dompelen in één van de bekendste exportproducten van Spanje: tapas!! Het was een lastige dag geweest, en we zochten na de tapas (en een klein cafeetje op onze weg naar huis) ons bedje op.

Het binnenplein van het Palacio de Anaya

Uitzicht over de stad vanop de kathedraal

Op de derde dag trokken we naar La Alberca, een dorpje in de Sierra de Francia, onderdeel van het Sistema Central (een bergketen in Midden-Spanje). Ik had gehoopt het nabijgelegen natuurgebied te kunnen bezoeken, maar de non-stop regen vertelde me dat dat geen goed idee was. Dan maar het zeer charmante en gezellige stadje bezoeken, met zijn smalle steegjes en gezellige drukte rond de Plaza Mayor. Niet zo lang na de middag besloten we toch maar weer terug te keren (veel meer bleek er niet te zien). Die avond ging het naar 'Cuatro Gatos', en van daaruit naar huis.

Op de vierde en laatste dag begonnen we oer-Spaans: chocolate con churros! Voor zij die dat niet kennen, dat zijn een soort van gefrituurde broodstengels (oliebollen, maar dan int lang), die worden geserveerd met een soort van dikke chocolademelk (ideaal om de churros in te dompelen). Nadat we voor Flore een souvenirtje hadden gevonden (dat bleek geen sinecure), gingen we om broodjes voor mijn gezelschap, zodat ze op de luchthaven die avond iets zouden kunnen eten. In de churrosbar van die ochtend bleken ze ook tapas te hebben, dus allen daarheen!! Na nog wat foto's (een groepsfoto onder andere) nam ik afscheid van mijn gezelschap.

Ziezo, dat was het verslag van mijn 4 dagen bezoek. Ik heb er mateloos van genoten, het doet deugd om zo'n vertrouwde mensen terug te zien na zo'n lange tijd (ik weet het wel, er is zoiets als Skype, maar dat is toch niet hetzelfde). Vooral het terugzien met Tine was er een om nog zeer lang van na te genieten. 

Hasta luego!

P.S.: deze keer heb ik niet zoveel foto's genomen, de fotografen van dienst waren Flore en mijn papa.