Tromgeroffel, klaroengeschal: een examenrooster!

Er zijn ook minder leuke kanten aan het Erasmusbestaan, trouwe lezer, en één van die minder leuke kanten bestaat uit het maken van examens. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om een examenrooster vast te leggen (in het origineel examenrooster had ik 3 examens op één dag, gevolgd door nog een examen de volgende dag, verre van ideaal dus), maar vanaf vandaag kan ik eindelijk zeggen dat het in orde is! Driewerf hoera! Hier is het dan:

Vrijdag 11/01, 11h: Segunda Lengua I: Portugués

Maandag 21/01, 10h: Literatura española de los siglos XVIII y XIX

Woensdag 23/01, 11h: Narrativa hispanoamericana del siglo XX

Vrijdag 25/01, 11h: Sintaxis del español I

Vrijdag 1/02, 11h: Mitología clásica

Dinsdag 5/02, 16h: Introducción al indoeuropeo

Mijn trouwe lezer heeft uiteraard al onmiddellijk gemerkt dat dit een nogal lang uitgesponnen examenperiode is, maar eigenlijk loopt de officiële examenperiode maar van 21 januari tot 8 februari. Het examen van Portugees valt op een alternatieve datum in wat we in Gent een inhaalweek zouden noemen. In die week geven vele proffen nog les (of vragenuurtje), en geef ik ook nog een presentatie van een groepswerk van Indo-Europees. Er staat mij dus nog een drukke periode te wachten. Maar het eerste dat in het verschiet ligt, is een bezoekje aan België! Vanaf 24 december tot 31 oktober zal ik in ons (volgens mijn berichtgeving) kikkerkoude belgenlandje vertoeven.

Hasta luego!

¡Feliz Navidad! of mijn kerstfotospecial

Zoals elke zichzelf respecterende stad in Europa (en ver daarbuiten) heeft ook Salamanca zijn kerstverlichting uitgehaald. Het resultaat is een leuk verlichte stad (ik geef toe, soms een beetje 'derover', maar het brengt toch sfeer). Hier de oogst van mijn fototour.

De lichtgevende kerststal op de Plaza Mayor

En omdat dit waarschijnlijk mijn laatste blogpost wordt voor Kerstmis, wil ik mijn trouwe lezer bij deze ook een fijne Kerst en een gelukkig Nieuwjaar wensen:

O camiño para (e dende) Santiago de Compostela

Het is een koude zondagnamiddag in het busstation van Valladolid als een blogschrijvende Erasmusser (yours truly) een cursusblok uit zijn rugzak haalt en schematisch begint op te schrijven hoe hij zijn volgende blogpost zal aanpakken. Zijn geest wordt wat in dat denkwerk verhinderd, aangezien hij die dag al acht uren op een bus heeft gespendeerd, maar de gave niet heeft om die uren al slapend door te brengen. Hij besluit dan maar voor de meest evidente aanpak te gaan, en te beginnen bij het begin.

Op een grijze donderdagmiddag stapte ik richting busstation, om naar Santiago de Compostela te vertrekken (nee, ik deed het niet te voet, daarvoor was mijn verlengd weekend net wat te kort). Op hetzelfde moment zou Astrid in Valladolid ook op de bus stappen, met dezelfde bestemming. Na een busrit van een uur of zes kwam ik aan, en dan was het nog een halfuurtje wachten op mijn reisgenote. Ik besloot die tijd nuttig te gebruiken en op zoek te gaan naar een kaartje van de stad. De straat van de jeugdherberg vinden, was natuurlijk een ander paar mouwen. Toen Astrid ook aangekomen was, vertrokken we in de motregen richting stadscentrum, in de hoop dat iemand ons daar zou kunnen helpen. Intussen was ik al helemaal in de wolken: zo goed als alle opschriften waren hier in het Gallicisch! Voor een student Spaanse taalkunde met een grote interesse voor en een beperkte kennis van het Portugees is dat werkelijk een goudmijn. Gallicisch is de taal die gesproken wordt in Gallicië (het noordwesten van Spanje) en een soort van tussenvorm is tussen het Spaans en het Portugees. En tot mijn groot jolijt zou ik ondergedompeld worden in die taal! Eens aangekomen in het hostel zagen we dat we een kamer deelden met een (asociaal) Spaans meisje en een goedlachse jongen van de Filippijnen. We besloten dan maar te gaan slapen, om de volgende dag serieus wat sightseeing te kunnen doen.

De volgende ochtend trokken we de stad in, en zagen Gallicië zoals het leeft in het clichébeeld van de Spanjaarden: regenachtig, druilerig en mistig. De Praza de Obradoiro, het plein voor de kathedraal was ons eerste stoppunt. Daarna bezochten we een park, kuierden door de gezellige smalle straatjes en bezochten de kathedraal. In tegenstelling tot de kathedraal van Salamanca, die het moet hebben van zijn architectuur en kunstcollectie, was het indrukwekkendste de sfeer die er in die kathedraal hing, een typische sfeer voor een bedevaartsoord. We besloten om later terug te keren om de pelgrimsmis mee te volgen. Intussen konden we nog wat rondlopen, en in een paar souvenirwinkeltjes rondsnuisteren. Eens twaalf uur begon te naderen, gingen we richting de kathedraal omdat we graag eens een pelgrimsmis hadden meegemaakt. In het begin van de viering werd iedereen afgeroepen die die dag was aangekomen in de stad na een bedevaart, een behoorlijk indrukwekkende lijst, als je het mij vraagt. Na de mis gingen we naar een zeer koddig bakkerijtje om ons middagmaal te gaan kopen, en we aten dat op in het hostel. Na nog een koffietje trokken we weer de stad in, om ook de rest van dit pareltje te verkennen. De stedelijke bibliotheek, een paar kerkjes (er zijn er hier zowaar nog meer dan in Salamanca, ik had het niet voor mogelijk gehouden)... passeerden we op onze route. Daarna gingen we richting 'Museo do Pobo Galego' (museum van het Gallicische volk), waar vooral de draaitrap imposant en duizelingwekkend was (de collectie was uiteraard ook zeer de moeite waard). We kwamen er onze Filippijnse kamergenoot tegen, en deden dan de rest van het museum samen. De kerk die bij het klooster, waar dit museum gevestigd is, hoort, was zeer stil en bijna beangstigend verlaten.

De trap in het Museo do Pobo Galego in onderaanzicht

Daarna ging het naar het museum voor hedendaagse kunst, waar de collectie te vergelijken is met die van het S.M.A.K. (namelijk, je kan er meestal niet al te veel van maken). De tentoonstelling over censuur op muziek  (Vibracións prohibidas) in de tijd van Franco was wel zeer interessant (vooral grappig soms om te zien hoe men 'onzedige' platenhoezen probeerde aanvaardbaar te maken).

Bovenaan zie je de originele versie, onderaan zie je hoe ze er na censuur uitzag.

Na dit artistiek verantwoord bezoek hadden we een klein hongertje, en stopten onderweg voor chocolate con churros. Toen besloten we even op bed te gaan liggen in het hostel (van artistiek en cultureel verantwoord doen wordt een mens nogal moe) en wat te lezen (ik ben nog steeds bezig aan La Sombra del Viento van Carlos Ruiz Zafón). Toen onze maag een paar uur later lichtjes begon te grommen, gingen we ons tegoed doen aan een plaatselijke specialiteit, pulpo a la feria, inktvis bereid met cayennepeper. Een aanrader. Toen zagen we dat het al redelijk laat was, en gingen we slapen.

Op zaterdag is er in Santiago altijd een antiekmarktje (eerder een brolmarktje), en daar snuisterden we wat rond. Omdat we beseften dat we eigenlijk maar bitter weinig wisten van Santiago (de heilige, niet de stad), en dat we dat niet zo konden laten, trokken we naar het Museo das Peregrinacións e de Santiago om onze zeer beperkte kennis wat uit te breiden. Alle vragen die we ons de laatste dagen al hadden gesteld over Sint Jakob, verdwenen als sneeuw voor de zon. Ook het kathedraalmuseum onderworpen we eens aan een bezoekje, en daar zagen we al een antwoord op een vraag die we ons later zouden stellen (zie straks). Ook die middag trokken we naar ons koddig bakkerijtje.

Over die vraag van daarnet, waarop we in het kathedraalmuseum een antwoord hadden gevonden: die namiddag trokken we nogmaals naar de kathedraal, om een belofte te vervullen die Astrid aan haar mama had gedaan: een kaarsje branden in de kathedraal van Santiago. Daar bleek dat je enkel van die weinig sfeervolle elektrische kaarsjes kon aansteken, wat ons logisch leek, nadat we die ochtend hadden geleerd in het museum dat de basiliek van Santiago, die op dezelfde plaats stond als de kathedraal nu, in 997 was afgebrand, en blijkbaar willen ze niet nogmaals hetzelfde meemaken.

Die ochtend had ik in het Museo das Peregrinacións een foldertje gezien voor Cidade de cultura de Galicia, met verder weinig info (buiten de openingsuren). Uit nieuwsgierigheid besloten we daarheen te gaan. Het bleek een eind buiten de stad te liggen, en als we aankwamen bleek het een soort cultureel centrum te zijn, met een bibliotheek, een expositieruimte en een auditorium. De moderniteit van het ontwerp stond in schril contrast met de straatjes van Santiago, waar de tijd leek stil te staan. De vergelijking met het huis van de Teletubbies (copyright Astrid) bleek bijzonder accuraat.

Daarna gingen we nog iets drinken, en lasten we opnieuw een leespauze in. Intussen was er op onze kamer een Fransman gearriveerd, een verpleger uit Bordeaux die voor de tweede keer de camino achter de rug had. Hij vertelde ons waarom hij die deed (zoals het cliché wil: om zijn leven terug op orde te krijgen en richting te geven), en wist ons enkele leuke restaurantjes aan te raden, onder andere één dat blijkbaar zeer gekend is voor zijn paella. Dat lieten we uiteraard niet aan onze neus voorbijgaan, en een halfuurtje later zaten we heerlijke paella te eten. Toen beseften we dat we de volgende dag redelijk vroeg zouden moeten opstaan (we hadden een bus terug om 8u 's ochtends). Dan besloten we maar in ons bedje te kruipen.

Toen we de volgende ochtend door de stad trokken, zag die er bijzonder verlaten uit (wat wil je ook, op zondagochtend rond 7u?). We waren klaar voor de lange terugreis. In plaats van rechtstreeks naar Salamanca te rijden, had ik beslist om met Astrid mee te gaan naar Valladolid, en daar een bus richting Salamanca te nemen. Anders had ik 8 uren alleen moeten wachten eer ik op de bus kon, en was het bijzonder laat geweest als ik toekwam in Salamanca (een slecht idee, zeker als je weet dat ik de dag erop les had om 9u). Vandaar dus mijn klein ommetje.

Wat ons tot nu brengt, zondagavond 17u, busstation Valladolid. Met veel voldoening kijk ik terug op de laatste twee dagen, die overduidelijk de moeite waard waren. Bij deze bedankt aan Astrid voor het bijzonder aangename gezelschap, en voor het verdragen van al mijn 'fun facts' over het Gallicisch.

Hasta luego

PS: meer foto's kan je vinden op mijn Facebookpagina of op de blog van Astrid.

Een stand van zaken

22 dagen. Zolang heeft mijn trouwe lezer moeten wachten op een nieuw bericht. Ik weet het, ronduit schandalig is het, maar ik heb het de laatste tijd zeer druk gehad. Ik heb dus ook heel wat te vertellen. Here we go!

Laat ons beginnen waar we de vorige keer zijn geëindigd, donderdag 8 november. Die avond was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Verónica, een meisje uit mijn les Indo-Europees. Eerst gingen we een soort van mixed grill eten (typical spanish, veel vlees, en weinig groentjes, maar wel lekker). Daarna ging het naar de uitgangsbuurt, waar we tot in de vroege uurtjes een feestje bouwden. Een toffe gelegenheid om mijn klasgenoten eens van een andere kant te leren kennen (in de les zien ze er allemaal zo serieus uit).

De dag erna was er in het Casa de las Conchas (de openbare bibliotheek) een literatuur-meeting, waar mijn prof Portugees was uitgenodigd om te spreken (naast lesgeven schrijft hij ook deeltijds poëzie). Het was een gesprek over wanneer je best schrijft, als je dat combineert met een andere job. Er was ook een andere Portugese schrijver, maar die zijn Spaans was niet zo vlot, dus heeft hij Portugees gepraat (eindelijk een deftige luisteroefening). Daarna werden er nog een aantal Portugese kortfilms getoond, en zat het erop voor die avond. 

De volgende dag kreeg ik van Beau, een medestudente in Gent die momenteel in Valladolid zit, een bericht dat zij, samen met een paar vriendinnen, in Salamanca was. Kort na de middag trok ik dus de stad in om de mooiste aspecten van 'mijn' stad eens deftig in de schijnwerpers te zetten. De kathedraal, de Huerto de Calixto y Melibea, de Cueva de Salamanca, alles heb ik getoond. Na een paar uurtjes, besloot ik om afscheid te nemen van dat internationaal gezelschap (Italiaans, Frans, Slovaaks en Belgisch) om terug achter mijn boeken te kruipen (ik had de volgende week een examen). Van die rondleiding ben ik zelf niet in het bezit van foto's, en als ik ze download van Facebook zijn ze van erbarmelijke kwaliteit. 

Op maandag 12 november werden we nogmaals uitgenodigd door onze prof Portugees (hij maakt er een punt van zo veel mogelijk evenementen die met de Portugese cultuur te maken hebben, aan ons door te spelen). Ditmaal kwam Vítor Manuel Aguiar e Silva, een autoriteit op vlak van Portugese literatuur, spreken over Os Lusíadas, een episch gedicht geschreven door Luís de Camões, over de overzeese veroveringen van Portugal in de 16e eeuw. De Aula Magna zat voor de gelegenheid afgeladen vol. De spreker had het over de epiek in het algemeen, en dan nog andere voorbeelden van Portugese epiek. Allemaal zeer interessant, maar ik ging vooral om nog wat Portugees te luisteren.

14-N, een dag van nationale staking in Spanje. In België staakten de NMBS en De Lijn, heb ik van horen zeggen, maar hier was het net ietsje spectaculairder: het grootste deel van de lessen ging niet door (al was het uit praktische overwegingen, soms geraakte je niet tot aan de universiteit), en er waren constant manifestaties door de straten. Het zinnetje 'Un pueblo unido jamás será vencido' (een verenigd volk zal nooit overwonnen worden), samen met het knallen van kleine bommetjes (de zogenaamde 'piraten') klonken de hele dag door de stad. Op de Plaza Mayor en de Plaza de la Constitución waren er heel wat manifestanten verzameld, en die trokken op geregelde tijdstippen de straten in. Facebook, Twitter en Tuenti stonden de godganse dag ook bol van de verwijzingen naar de staking. De dagen voordien kregen we van veel proffen de raad om mee te staken, omdat de staking dit keer voor een goede reden plaatsvond. Voor mij was dat een klein godsgeschenk, aangezien ik twee dagen daarna een examen had (en een extra dagje studeren is dan altijd welkom).

Op vrijdag 16 november, zoals ik al zei, had ik een examen van Indo-Europees. Ik kwam er buiten adem aan (en zo'n 2 minuten te laat) omdat mijn prof Klassieke Mythologie het nodig vond om langer door te gaan dan gepland. Ik moet zeggen, de leerstof voor dat examen was niet meteen mijn cup of tea, omdat het ging over de geschiedenis van de Indo-Europese taalkunde (wie heeft wat gezegd over het Indo-Europees, en wanneer). Geef mij maar de echte taalkunde. Maar ik had flink gestudeerd, want als ik slaagde voor dit partieel examen, viel die leerstof weg voor in februari. Na zo'n anderhalf uurtje schrijven, diende ik in (de prof stelde me nog gerust 'maak je geen zorgen om taalfouten, zolang ik snap wat je bedoelt, is het oké'). In de nabeschouwing (die altijd na een examen volgt, dat blijkt universeel te zijn) vertelde een klasgenoot me dat er vorig jaar voor dat examen niemand geslaagd was. Dat geeft toch heel wat hoop, niet?

Ik maak eventjes een sprongetje in de tijd, naar gisteren. Ik had, onmiddellijk na de les Indo-Europees, een afspraak op het bureau van de prof om mijn examen in te kijken en de uitslag te vernemen. Ik heb een 6,25/10, wat dus wil zeggen dat ik geslaagd ben! Dit resultaat telt mee voor 30% van de punten dus voor 3 punten van de 10 (hier werken ze met een systeem op 10). Dat wil ook zeggen dat ik me voor mijn laatste examen volledig op de fonologie van het Indo-Europees kan smijten, en ik dus geen theorieën over hun vaderland moet blokken.

Terug naar mijn verhaal. Ook nog op 16 november was er in Gent de deadline voor mijn bachelorpaper-registratie. Dat wil zeggen dat ik moest vastleggen waarover ik zou schrijven en wie mijn promotor zou worden. Voor degenen die niet goed weten wat een bachelorpaper is: het is een onderzoekstaak in een domein naar keuze (taal- of letterkunde, van één van de twee gekozen talen of algemeen) van 10 000 woorden (ongeveer 30 pagina's) in de overeenkomstige taal. Voor mij wordt het een paper over Spaanse taalkunde (en dus schrijf ik hem in het Spaans) over "Een vergelijking tussen Portugees en Spaans op vlak van de aanpassingsgraad van leenwoorden aan de native spelling en uitspraak". Een hele mond vol dus, maar ik zie het wel zitten. Intussen heb ik mijn prof Portugees al aangesproken over een aantal verschillende invalshoeken (aangezien hij zowel Spaans als Portugees spreekt). 

In tussentijd is er nog niet zo veel gebeurd. Ik ben aan het werk aan een taak voor Spaanse literatuur van de 18e en 19e eeuw, over de invloed van de Engelse roman op de ontwikkeling van de Spaanse roman van die tijd. Ik heb eventjes met een writer's block zitten sukkelen, en ben wat op de dool geweest qua onderwerp, maar nu gaat het goed vooruit. 

Op woensdag 28 november, rond de middag, kreeg ik van Tine een heuglijk berichtje: ze was geslaagd voor haar rij-examen, en dus kon mijn dag niet meer stuk!

Mijn blogbericht is precies wat langer uitgevallen dan ik had verwacht, ik had precies toch nog redelijk wat te vertellen. Volgende week heb ik een verlengd weekend (6 december is Día de la Constitución, en de zaterdag wordt de onbevlekte ontvangenis van Maria gevierd, en de prof van mijn enige les op vrijdag houdt ook van verlengde weekends). In dat verlengd weekend ga ik, samen met Astrid, voor een dag of drie naar het bedevaartsoord der bedevaartsoorden (niet dat ik enorm katholiek ben, maar gewoon om de culturele waarde), de stad waarnaar alle caminos (wegen) leiden: Santiago de Compostela (Spaanse schrijfwijze, dus enkele 'l')! U mag daar uiteraard ook een verslagje van verwachten (dit keer mét foto's).

Hasta luego!

Bezoek uit België

Zoals beloofd, komt hier mijn verslag van het bezoek dat ik vorige week mocht verwelkomen. Mijn trouwe lezer heeft er een tijdje op moeten wachten, dat is waar, maar intussen gaat het schoolleven door, en heb ik mij daar hoofdzakelijk op geconcentreerd.

Op woensdagavond stond uw trouwe reporter op post aan 'Le Petit Hotel', zo'n twee straten van zijn kot. Hij zag een autootje de helling oprijden, en besloot erachteraan te lopen. Een straat verder, aan het rode licht, werd hij opgepikt, en begeleidde hij het gezelschap naar het hotel. Eens daar geïnstalleerd (toch 3/4 van de groep), nam hij hen mee naar zijn kot, waar ze zich tegoed deden aan een hornazo (een soort van brood met daarin chorizo, Spaanse ham, en ander lekkers). Aangezien het behoorlijk laat werd, besloot het gezelschap maar te gaan slapen (de komende dagen zouden immers niet van de poes zijn).

De volgende ochtend, na het ontbijt, trokken we de stad in, om een eerste keer kennis te maken met het historische centrum. De Plaza Mayor (later werd hiernaar verwezen met de term 'boekenmarkt'), de kathedraal, het Palacio de Anaya (weliswaar gesloten wegens feestdag), de Romeinse brug, de Huerto de Calixto y Melibea, het stond allemaal op het programma. 's Middags een broodje en we konden er weer tegenaan, voor een tour langs het Parque de los Jesuitas, het Parque de la Alamedilla en de Iglesia de San Marcos (een ronde kerk). Het Convento de San Esteban leek vooral heel spooky in het schemerduister. 

Plaza Mayor, waar op dat moment een boekenmarkt aan de gang was

Binnenplein van het Casa de las Conchas, de openbare bibliotheek

Een echt 'postkaartjeszicht' op de kathedraal

Verwijzingen naar The name of the Rose waren nooit veraf in het
Convento de San Esteban

's Avonds stilden we onze honger in het Erasmus Bruin Café met een lekker menuutje, en we called it a day.

De volgende ochtend bezochten we het Palacio de Anaya en de bijhorende Hospedería (mijn faculteit, deze keer wel open), de oude kathedraal en haar middeleeuwse torens, het historisch gebouw van de universiteit, en beklommen we de Clerecía (veel trappen gedaan die dag, maar het was het waard, gezien de mooie uitzichten over de stad). Onze innerlijke mens versterkten we dit keer in de Caballerizas - waar we mijn prof Portugees tegen het lijf liepen -, het cafetaria van onze faculteit (vergis je niet, het 'Aquarium' in de Blandijn kan hier nog zeer veel van leren). Daarna bezochten we nog de Cielo de Salamanca (een koepel die bewaard is gebleven uit de bibliotheek van de universiteit en een soort van sterrrenkaart is). Na een kort dutje (van al die torens waren we moe geworden) besloten we ons onder te dompelen in één van de bekendste exportproducten van Spanje: tapas!! Het was een lastige dag geweest, en we zochten na de tapas (en een klein cafeetje op onze weg naar huis) ons bedje op.

Het binnenplein van het Palacio de Anaya

Uitzicht over de stad vanop de kathedraal

Op de derde dag trokken we naar La Alberca, een dorpje in de Sierra de Francia, onderdeel van het Sistema Central (een bergketen in Midden-Spanje). Ik had gehoopt het nabijgelegen natuurgebied te kunnen bezoeken, maar de non-stop regen vertelde me dat dat geen goed idee was. Dan maar het zeer charmante en gezellige stadje bezoeken, met zijn smalle steegjes en gezellige drukte rond de Plaza Mayor. Niet zo lang na de middag besloten we toch maar weer terug te keren (veel meer bleek er niet te zien). Die avond ging het naar 'Cuatro Gatos', en van daaruit naar huis.

Op de vierde en laatste dag begonnen we oer-Spaans: chocolate con churros! Voor zij die dat niet kennen, dat zijn een soort van gefrituurde broodstengels (oliebollen, maar dan int lang), die worden geserveerd met een soort van dikke chocolademelk (ideaal om de churros in te dompelen). Nadat we voor Flore een souvenirtje hadden gevonden (dat bleek geen sinecure), gingen we om broodjes voor mijn gezelschap, zodat ze op de luchthaven die avond iets zouden kunnen eten. In de churrosbar van die ochtend bleken ze ook tapas te hebben, dus allen daarheen!! Na nog wat foto's (een groepsfoto onder andere) nam ik afscheid van mijn gezelschap.

Ziezo, dat was het verslag van mijn 4 dagen bezoek. Ik heb er mateloos van genoten, het doet deugd om zo'n vertrouwde mensen terug te zien na zo'n lange tijd (ik weet het wel, er is zoiets als Skype, maar dat is toch niet hetzelfde). Vooral het terugzien met Tine was er een om nog zeer lang van na te genieten. 

Hasta luego!

P.S.: deze keer heb ik niet zoveel foto's genomen, de fotografen van dienst waren Flore en mijn papa.

Un día de literatura en Salamanca

Het is alweer een tijdje geleden dat mijn trouwe lezer iets van mij kon lezen. Dat komt vooral door het feit dat de weken hier voorbijvliegen (lessen, oefeningen voorbereiden,...) zonder dat er veel spannends gebeurt. Tot vandaag dus...

Vandaag was voor de student aan de Universidad de Salamanca een hoogdag (of toch bijna): deze voormiddag verwelkomde het departement Estudios portugueses y brasileños de Braziliaanse auteur João Almino, van onder meer het boekenkwartet O Quarteto de Brasília en Cidade Libre. Op aanraden van onze immer enthousiaste prof Portugees (het is een goede luisteroefening, en je treedt in contact met de cultuur die achter de Portugese taal zit) ging ik dus vol goede moed naar de Aula Magna, een zeer mooie aula, maar, het moet gezegd worden, met bijzonder oncomfortabele stoelen. Toen bleek dat er in het publiek een aantal mensen zaten die geen letter Portugees kenden, schakelde de schrijver vlot over naar het Spaans met een klein Portugees accent (tot zover dus de luisteroefening). Hij vertelde over hoe hij erop gekomen was om verhalen te schrijven met als achtergrond de hoofdstad Brasilia, en hoe hij zijn personages binnen die stad een plaats gaf. Ook had hij het over de wisselwerking tussen de Portugese en Braziliaanse literatuur, en hoe die wisselwerking in de loop der jaren is geëvolueerd. Zeer interessant, dat wel, maar spijtig dat hij niet in het Portugees praatte.

João Almino

Deze namiddag, na mijn les Klassieke mythologie (tussen haakjes, we zijn al voorbij de inleiding geraakt - het begon tijd te worden - en zijn nu aan de enorme collectie Griekse goden begonnen) was er een wandeling doorheen de stad in het thema van La Celestina (meer uitleg volgt), georganiseerd door het departement Literatura Española e Hispanoamericana. La Celestina is een toneelstuk van Fernando de Rojas uit 1499, en speelt zich af in Salamanca. Het is een verhaal à la Romeo & Julia, waarin La Celestina, een oude koppelaarster en beoefenaarster van de zwarte kunsten tussenkomt, tot ondergang van, nu ja, van iedereen. We trokken met een mooie groep door de straten van Salamanca, en op bepaalde plaatsen hielden we halt, en werden er delen van het theaterstuk nagespeeld door proffen Spaanse Letterkunde (het wordt moeilijk om sommige mensen nog au sérieux te nemen als ze voor de klas komen te staan). Hieronder een voorbeeldje van twee proffen Spaanse Letterkunde (één van Literatura Española del Siglo de Oro en de andere van Literatura Española V). Ik heb er geen idee van wie de jongen is die ook meespeelt.

Vanavond is er ook nog een opvoering van het toneelstuk (dat we à propos vorig jaar in Spaanse Letterkunde binnenstebuiten hebben gekeerd), maar helaas zijn de kaartjes uitverkocht, anders was uw reporter ter plaatse er zeker bij geweest. 

Dit weekend heb ik niet zoveel op mijn programma, buiten wat studeren en ervoor zorgen dat mijn kot weer wat op orde geraakt, want volgende woensdag heb ik het hoogste bezoek dat een mens zich kan indenken: mijn liefje komt, samen met mijn ouders en mijn jongste zus, langs! En u, als trouwe lezer, zal op de eerste rij zitten om daarvan verslag te ontvangen.

Hasta luego!

De lessen

Door al mijn berichten over uitstapjes en toeristische escapades zou mijn trouwe lezer al wel eens durven vergeten dat ik hier ben om lessen te volgen. Vandaar, een verslagje van mijn lessen tot nu toe:

• Sintaxis del español I: een supervriendelijke prof, die, hoewel hij bijzonder snel praat, alles zeer duidelijk uitlegt. Voorlopig zijn we nog bezig met herhaling (begrippen, algemene zaken), maar vanaf volgende week zou het menens worden. Ik kijk er al naar uit. 
• Literatura española de los siglos XVIII y XIX: de naam van het vak spreekt wat voor zich, niet? Buiten de Spaanse literatuur in het bijzonder, bespreekt de prof ook algemene literaire en esthetische stromingen in heel Europa. Hoe zag het achttiende-eeuwse Europa eruit, en hoe werd dat gereflecteerd in de kunst/literatuur? Bijzonder interessant dus.
• Introducción al Indoeuropeo: een inleiding tot de Indoeuropese taalkunde. In die les zit ik tussen allemaal Spaanse classici (die overigens zeer gastvrij zijn), en ook de prof is zeer vriendelijk. Ik ben blijkbaar de enige Erasmusser die zo gek is om dat vak te nemen. Wel een zeer interessant vak, hoewel de prof soms wat ratelt en het moeilijk maakt om deftig te noteren.
• Narrativa Hispanoamericana del siglo XX: dit vak heeft een echte 'mompelprof'. Het is moeilijk om haar te begrijpen als je verder dan de derde rij zit, en ze geeft de hele tijd les op hetzelfde toontje. Ik moet dus niet meer zeggen dat dit vak één van de mindere is. De lesschema's zijn nogal onoverzichtelijk, en de les trouwens ook. Inhoudelijk wel interessant, maar het mocht met wat meer pit en wat meer structuur gebracht worden.
• Segunda Lengua I: Portugués: een jonge prof die met veel enthousiasme de klas probeert warm te maken om een nieuwe taal te leren (met gemengd succes). Hij dompelt ons onder in verschillende aspecten van de Portugese cultuur (muziek, literatuur). In het begin ging het nogal traag vooruit (hij hield ons vooral bezig met gedichten, lessen over fado, het belang van een nieuwe taal te leren,...) maar nu lijkt hij echt uit de startblokken te zijn geschoten: werkwoordsvervoegingen, vocabulaire-oefeningen, noem maar op. En ik moet zeggen: gosto muito do português!
• Mitología Clásica: Een zeer interessant vak gegeven door een typische mythologie-prof: een vrouw die zeer enthousiast staat te vertellen over de Oudgriekse mythes, maar vestimentair gezien wat is blijven steken in de vorige eeuw (aan de verkeerde kant van de jaren '50). Voorlopig zijn we nog bezig met de definities van 'mythe', en waarin dat verschilt van 'legende', 'sage', 'fabel', en de perceptie van de mythen in de verschillende fases van de Griekse cultuur. Ook bij dit vak wordt het vanaf volgende week menens, en beginnen we aan de enorme waaier aan Griekse goden en helden.

In het algemeen kan ik daar nog twee dingen aan toevoegen. Ten eerste lijkt het academisch kwartiertje hier de standaard te zijn: als er in het lesrooster 9u staat, begint de les nóóit voor kwart over negen. De mensen die gewend zijn om mij altijd veel te vroeg te zien aankomen op de Blandijn, kunnen dus schrikken in februari. Ten tweede blijkt geen enkele prof van het bestaan van cursussen te weten, dus schrijven we die maar zelf. Ook handboeken worden hier maar zelden gebruikt, en powerpoints zijn al helemaal te modern.

Ik denk dat ik voor mijn trouwe lezer wel een goed beeld heb geschetst van wat ik hier godganse dagen doe, en bij deze groet ik u.

Hasta luego!

Het Burgos van El Cid en het Valladolid van Cervantes

Zoals ik had beloofd, trouwe lezer, is hier een verslag van mijn weekenduitstapje naar Burgos en Valladolid. Na mijn les vrijdag begaf ik mij in zeven haasten naar het busstation, om daar te merken dat de bus die ik wilde nemen vol zat, en ik twee uur zou mogen wachten tegen ik kon vertrekken. Uiteraard gaf ik niet op (met de gedachte 'je weet maar nooit' in het achterhoofd) en ging ik bij de bus naar Valladolid staan. Na een korte preek van de buschauffeur in kwestie (je moet vroeger komen, of online boeken), vroeg ik of hij me zou laten weten moesten er mensen niet opdagen. Toen hij om één minuut over zes naar me toekwam (de bus moest normaal vertrekken om zes uur), wist ik dat ik toch nog mee zou kunnen. Eerste hindernis: overwonnen.

Na een busrit van anderhalf uur - waarbij ik vergezeld werd van La sombra del viento van Carlos Ruiz Zafón, een meesterwerkje dat ik mijn trouwe lezer zeker aanraad - stond mijn gastvrouw voor het weekend, Astrid, mij op te wachten in het busstation van Valladolid. We wandelden naar haar kot om mijn rugzak af te zetten (ik moet eerlijk zeggen, ik was aangenaam verrast van Valladolid, een stad die zich meestal laat beschrijven als een grijze industriestad, maar die reputatie met verve de grond inboort), en gingen naar de Plaza Mayor, waar we hadden afgesproken met een internationaal gezelschap (Belgen, Fransen, Polen en een Braziliaans meisje). We trokken naar de tapasbars en deden ons tegoed aan verschillende pinchos, montaditos, raciones, al wat je je kan voorstellen. Daarna gingen we richting Plaza de la Universidad waar het icoon van de Spaanse letteren in standbeeldvorm stond te wachten: Miguel de Cervantes Saavedra (de schrijver van het legendarische El ingenioso hidalgo Don Quijote de La Mancha).

Miguel de Cervantes

Na onze ontmoeting met deze legende onder studenten Spaanse letterkunde ging het naar El Aire, waar we nog even praatten en daarna stilaan naar huis trokken.

De volgende dag trokken we, opnieuw met een internationaal gezelschap (Belgen, Fransen en een Slowaaks meisje) naar Burgos. Op de trein hadden we het geluk een studente toerisme, Mónica, te ontmoeten die in Burgos woonde, en ons wegwijs maakte in haar stad (een volledige wegbeschrijving langs de bezienswaardigheden was het resultaat). De bus die we van het station naar het centrum namen, stopte vlakbij het standbeeld El Cid. 

El Cid, ofwel Rodrigo Díaz de Vivar

Misschien even wat context: El Cid (Arabisch voor 'heer') was een ridder uit de elfde eeuw. Zijn echte naam was Rodrigo Díaz de Vivar en hij was afkomstig van Burgos, maar omdat hij in onmin raakte bij koning Alfonso VI, werd hij uit de stad verbannen. Na jarenlange omzwervingen doorheen Castilië en omstreken kwam hij aan in Valencia, een stad die werd bezet door de Moren. Hij slaagde erin de stad te bevrijden, en zo weer op een goed blaadje te komen bij de koning. Hji regeerde over de stad tot aan zijn dood in 1099. Zijn lichaam werd begraven in het klooster van San Pedro de Cardeña, maar werd in 1921 overgebracht naar de kathedraal van zijn geboortestad, Burgos.

We trokken dan richting Plaza Mayor, waar we ontdekten dat aan de oevers van de rivier Arlanzón een middeleeuwse markt aan de gang was. De marktkramers waren allemaal verkleed en boden een waaier aan streekproducten aan.

Daarna ging het naar de kathedraal, dé trekpleister van de stad. Een imposant bouwwerk met een behoorlijk indrukwekkende kunstcollectie, kortom: een must-see voor elke toerist (de torenspitsen zijn trouwens het werk van een Belg, wist Mónica ons te vertellen).

De kathedraal van Burgos

Ons internationaal gezelschap voor de trappen van de kathedraal
(ik nam de foto, dus ik sta er logischerwijs niet zelf op)

Het graf van El Cid

Na ons bezoek aan de kathedraal trokken we naar het Museo del Libro, waarin de geschiedenis van het boek werd tentoongespreid. Daarna trokken we richting bushalte (we wilden onze bus richting station niet missen, dus gingen we op voorhand een kijkje nemen wanneer we waar moesten zijn). Daarna liepen we nog eventjes rond in de buurt van de bushalte, vooral om wat te eten vooraleer we de trein opstapten. Dan de bus op, dan de trein, en om een uur of tien stonden we terug in Valladolid. Daar aangekomen, trok iedereen naar zijn kot en viel de nacht over Valladolid.

De volgende dag trokken Astrid en ik (na een gesprek met de Mexicaanse kotgenoot van Astrid over het Arabisch, de Maya's en het einde van de wereld) de stad in. Een zeer kort bezoekje aan de kathedraal (er ging een mis beginnen) leidde de toeristische toer door haar stad in. Dan ging het naar het Casa/Museo de Cervantes, het huis waar de grootmeester van de Spaanse letteren verbleef toen hij het eerste deel van Don Quijote publiceerde. Het was interessant om door zijn bibliotheek te wandelen, en te zien door welke werken dit icoon zich liet inspireren. 

Het beroemde hoofdstuk waarin Don Quijote het opneemt tegen de windmolens

Daarna nam Astrid me mee op een tocht langs de mooiste kerkjes en musea van Valladolid (een groot deel van de musea in Valladolid zijn de zondagvoormiddag gratis). Het Museo de la Escultura was een van de hoogtepunten (weliswaar meer omwille van het gebouw dan de - nogal eentonige - kunstcollectie): een voormalig college dat de kenmerken van de mudéjarstijl (een mengstijl tussen de Europese en Moorse cultuur ten tijde van de islamitische overheersing) ten volle tot glorie brengt.

Van daaruit ging het naar het Museo de Colón (Columbus dus), over de ontdekking van Amerika. Als je het ons vraagt, een nogal chaotisch en verwarrend museum, dat vooral aandacht besteedt aan de audiovisuele middelen om een verhaal te vertellen, maar weinig werk heeft gemaakt van een gestructureerd verhaal om te vertellen.

Na dit museum zat mijn bezoek aan Valladolid er alweer bijna op. Dit keer had ik blijkbaar meer geluk met de bus (we waren dan ook mooi op tijd), en ik verliet deze mooie stad. Op de bus nam ik de tijd om mij mentaal voor te bereiden op de volgende lesweek (die overigens maar 4 dagen telt, vrijdag is de nationale feestdag hier), terug te blikken op een geslaagd citytrip-weekend, en mij nog wat te verdiepen in het boek van Zafón.

Hasta luego!

Matrícula: check!

Ik mag u, mijn trouwe lezer, verheugen met zeer goed nieuws: ik ben officieel ingeschreven aan de universiteit van Salamanca. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, en het heeft me heel wat kilometers van en naar de universiteit gekost (ik heb zo het vermoeden dat efficiëntie niet in hun woordenboek staat), maar eindelijk kan ik zeggen dat alle papierwerk rond is. Zo'n inschrijving houdt in dat je je opgeeft voor het volgen en laten evalueren van bepaalde vakken. Klinkt eenvoudig, niet? Wel, ik hoopte dat ook... Helaas werd al snel het tegendeel bewezen: papiertjes allerhande invullen, documentjes inscannen en ze doormailen naar Gent, het is mij allemaal niet vreemd. De goedkeuringsmail van de examencommissie (zij moeten zeggen of mijn vakken al dan niet goed zijn) kwam net op tijd: zo'n twee uur voor ik een afspraak had op het secretariaat verscheen er een mail in mijn inbox... Nu alles in orde was qua inschrijving kon ik eindelijk zoeken hoe ik aan een studentenkaart kon geraken (dat bleek gelukkig niet zo moeilijk te zijn), en na een paar minuten had ik zo'n kostbaar stukje plastic in mijn handen. In een bui van euforie heb ik een trui van de Universidad de Salamanca gekocht (mocht nu ook wel, gezien ik officieel was ingeschreven) en een exemplaar van 'El País', kwestie van weer wat mee te zijn met wat er in de wereld gebeurt.

Verder is het hier mooi weer, in de namiddag bereikt het kwik hier nog vlotjes de 20° en meer (ik heb te horen gekregen dat mijn trouwe lezer in België het met wat minder moet stellen dan hier). De zon schijnt hier zalig en de leuke mengelmoes van toeristen en studenten in de straten houdt de sfeer erin. Voor meer nieuws verwijs ik u door naar mijn volgende bericht, dat waarschijnlijk iets uitgebreider zal zijn en op maandag (of dinsdag in het ergste geval) zal verschijnen. Dit weekend bezoek ik namelijk de steden Valladolid en Burgos (eens het papier in orde is, wordt het tijd om een - weliswaar klein - beetje de toerist uit te hangen).

Hasta luego!

Na veel puzzelen: een lessenrooster!

Ik weet dat mijn trouwe lezer even heeft moeten wachten op een nieuw bericht, maar hier zijn we dan! De voorbije lesweek werd mijn tijd vooral opgeslorpt door puzzelen: een lesrooster samenstellen blijkt hier niet van de poes te zijn. Intussen heb ik al vele lessen meegevolgd (en al vele vakken voor bekeken gehouden) en ben ik tot een mooie slotsom gekomen: een lesrooster dat mijn jaartotaal van studiepunten op 61 brengt (voor zij die niet zo goed thuis zijn in het systeem: een Erasmusstudent mag een jaartotaal tussen de 60 en de 62 studiepunten opnemen). Het heeft me heel wat mailverkeer, figuurlijk grijze haren, bloed, zweet en tranen gekost, maar - tromgeroffel, klaroengeschal - ik heb een lesrooster!! Het ziet er voorlopig zo uit, en ik hoop dat het zo mag blijven:

Maandag

9-10 Sintaxis del Español I

16-17 Literatura Española de los Siglos XVIII y XIX

19-21 Introducción al Indoeuropeo

Dinsdag

9-10 Sintaxis del Español I

16-17 Literatura Española de los Siglos XVIII y XIX

17-18 Narrativa Hispanoamericana del Siglo XX

18-19 Introducción al Indoeuropeo

19-21 Segunda Lengua I: Portugués

Woensdag

9-10 Sintaxis del Español I

13-14 Literatura Española de los Siglos XVIII y XIX

16-17 Literatura Española de los Siglos XVIII y XIX

16-18 Narrativa Hispanoamericana del Siglo XX

19-20 Segunda Lengua I: Portugués

Donderdag

16-17 Introducción al Indoeuropeo

19-20 Segunda Lengua I: Portugués

20-21 Mitología Clásica

Vrijdag

16-17 Mitología Clásica

Voor de oplettende lezer: ik heb inderdaad geen Engels vak in mijn lesrooster. Het niveau van de Engelse vakken is hier dan ook ondermaats (ik volgde gisteren een vak Engelse letterkunde dat in het Spaans werd gedoceerd en geëxamineerd). Vandaar dat ik ga voor een Spaans en een Engels semester.

Voor de nog oplettendere lezer: ik heb de woensdag inderdaad een overlapping. Het gaat hier wel om een kwestie van 'kiezen voor het minste kwaad'. In mijn oorspronkelijk lesrooster (dat op het laatste moment veranderd was) bleek dat ik op een bepaald moment in 3 lessen tegelijk zou moeten zijn. Dit is dus het meest haalbare scenario.

Ik heb gehoord dat er een aantal onheilspellende berichten uit Spanje het thuisfront hebben bereikt. Ik kan mijn trouwe lezer geruststellen: de grote onrusten beperken zich meestal tot Madrid (zo'n 200 km hiervandaan), en nu en dan ben ik eens getuige van een vreedzaam protest op de Plaza Mayor, en van mensen die staan flyeren aan de ingang van de universiteit (vooral dan tegen de besparingen in het onderwijs). Geen reden tot paniek dus!

Hasta luego!

Hoog bezoek uit Valladolid

Gisterennamiddag was het zover: ik kon met veel trots de mooie stad Salamanca voorstellen aan iemand. Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik net terug op kot van mijn wandelingetje naar het busstation om Astrid uit te wuiven.

Na in ijltempo de toeristische highlights van de stad te hebben overlopen (o.a. de kathedralen, de faculteit Letteren, Huerto de Calixto y Melibea, de Romeinse brug over de rivier Tormes, het standbeeld van Lazarillo de Tormes) besloten we al snel dat het veel te warm was om verder aan sightseeing te doen, en zochten we verkoeling op een terrasje aan de Plaza Mayor. Na een aantal souvenirwinkeltjes te hebben afgeschilderd als weinig authentiek (wie verkoopt er ook koffiekoppen van Barça en beeldjes van de salamander in Parque Güell in Salamanca, zowat de andere kant van het land?) en een bezoekje aan het art deco en art nouveaumuseum, gingen we de innerlijke mens gaan versterken, zoals men dat wel eens pleegt te verwoorden. En de keuze was al snel gemaakt: paella!

Astrid heeft geen seconde spijt van haar keuze.

Er was mij vorige week al ter ore gekomen dat er elke woensdagavond in het Erasmus Bruin Café (kwestie van je onmiddellijk thuis te voelen, in een café met trapgeveltjes tegen de muur en met als huisbier Grimbergen van 't vat) een quiz werd gehouden om zo mensen van verschillende nationaliteiten bijeen te brengen. In ons ploegje zaten twee praatzieke en ietwat vreemde Spanjaarden, en in een mix van Engels en Spaans werd ons duidelijk gemaakt dat we beiden voor mooie Erasmusbestemmingen hadden gekozen.

Na nog een nachtelijk bezoek aan de kathedraal, namen we dan toch het wijze besluit onze bedjes op te zoeken en de stad morgen nog verder te ontdekken...

Opnieuw lag de kathedraal zelfs 's nachts te stralen in al haar glorie

De volgende dag was het tijd om La Catedral Vieja en het aanpalende klooster aan een bezoekje te onderwerpen: een oase van rust, als je eventjes de bussen toeristen wegdenkt. Na een kort bezoekje aan de Patio de las Escuelas (het pleintje waarrond onder meer de centrale administratie van de universiteit, het Museo de Salamanca en prachtige gevel van de Escuela Mayor gelegen waren), hadden we een dringende behoefte aan een kop koffie, en daar hebben we ons dan ook met veel graagte van gekweten. Daar besloten we dan om nog het Convento de San Esteban te bezoeken, een dominicanenklooster uit de Renaissance. De gigantische barokkerk en de zuilengalerijen waren bijzonder indrukwekkend, en ondanks de weinig sfeervolle operamuziek die in de kerk speelde, vonden we het een waardige (bijna-)afsluiter.

De kerk van het Convento San Esteban, met een imposant altaarstuk

De zuilengalerijen van het Convento

Dan nog een broodje met jamón ibérico in het Parque de los Jesuitas en een fikse wandeling terug naar het busstation, en ik moest alweer afscheid nemen van mijn bezoek, met de afspraak dat ik binnenkort ook eens de oversteek zou maken richting het volgens haar onderschatte Valladolid (en uiteraard zal u weer op de eerste rij zitten om daar verslag over te krijgen)

Hasta luego!

P.S.: Omdat ik (bijlange) niet alle foto's ter mijner beschikking heb, verwijs ik je voor de rest graag door naar waarhethartvanvolis.blogspot.be (de Erasmusblog van Astrid), waar één der komende dagen ook wel een verslagje zal verschijnen.

Fotospecial: mijn kot

En dan nu, dames en heren, het moment waarop u allen zat te wachten, le beaujolais nouveau est arrivé: de eerste foto's van mijn kot. Voor de mensen die wat vertrouwd zijn met Salamanca: mijn kot ligt in de Paseo de San Antonio nummer 5, net buiten het historisch centrum, en op zo'n kwartiertje wandelen van mijn faculteit (u weet wel, dat prachtige gebouw van de foto zo'n twee posts geleden), en zo'n 2 minuten wandelen van een heuse oase van rust, la Huerta de los Jesuitas. Er is een gemeenschappelijke keuken (die ik deel met Manuel, Marcos en Alberto, 3 Spanjaarden), en ik heb een badkamer op mijn kamer, compleet met zitbad, douche, lavabo en toilet. Na een paar keer weg- en weerlopen om al mijn valiezen in mijn kot te krijgen, ben ik er vanochtend definitief ingetrokken, en ben meteen aan het fotograferen geslagen. Ziehier mijn resultaten:

De keuken

Zo, nu heb je een beeld van waar ik de komende maanden zal verblijven. De eerste kennismaking met mijn compañeros verliep alvast goed, dus ik heb er een goed oog in dat dit een ervaring wordt om nooit te vergeten.

Hasta luego!

Hoera, een kot!!

Zoals de titel al doet vermoeden, heb ik vandaag een kot gevonden (foto's volgen later). Op zo'n tien minuutjes van het centrum, zo'n kwartiertje van de unief, een supermarkt op de hoek, een vriendelijke kotbaas, wat wil een mens nog meer?

De komende dagen wordt het dus genieten van de mooie stad, no pressure, ik heb wat ik wilde hebben. Eindelijk tijd om ongeremd de toerist uit te hangen... En uiteraard krijgt mijn trouwe lezer daar verslag van, van op de eerste rij!

Hasta luego!

Salamanca: de stad van twee kathedralen

Na zo'n twee dagen Salamanca kan ik al een voorlopige balans opmaken: een prachtige stad, zonder enige twijfel. De twee aaneengebouwde kathedralen (de nieuwe en de oude) met aanliggend klooster en de Plaza Mayor zijn zowel overdag als 's avonds echte pareltjes.

La Catedral Vieja by night

Plaza Mayor by night

De sfeer in de stad is deze week letterlijk om duimen en vingers van af te likken: schitterende optredens op de Plaza Mayor, en op elk plaatsje dat maar iets wegheeft van een pleintje, zijn tijdelijke tapasbars te vinden. Straatmuzikanten - die bovendien vaak zeer getalenteerd zijn (ik geef toe, er zijn uiteraard uitzonderingen) - leuken het hele boeltje op, alsof het nog niet plezant genoeg was. Kortom, een feest zonder gelijke. Het bandje dat ik gisteravond aan het werk zag (Melech Mechaya, een Portugese groep die klezmer met flamenco-invloeden mengt), liet geen mens op de Plaza Mayor onberoerd: het ene moment ging de muziek door merg en been, het andere moment kon niemand blijven stilstaan. Op het plein ontstonden spontaan grote kringen dansende mensen, en iedereen ging keihard uit de bol op hun 'geklezmerde' versie van 'Daddy Cool'.

Palacio de Anaya - Facultad de Filología

Zoals het een goede student betaamt, ben ik ook eens gepasseerd langs de faculteit waar ik het volgende semester mag studeren. Ik zag dat het goed was, maar oordeelt u vooral zelf...

Dat was ongeveer wat ik te vertellen had, maar er komt zeer binnenkort nieuws vanuit het zeer mooie Salamanca.

Hasta luego!

Bye bye Belgium, Hello Salamanca

Na het vele twijfelen en de immense hoop papierwerk, is het eindelijk zover: Erasmus. Op het moment dat ik dit zit te schrijven, heb ik net mijn eerste namiddag Salamanca achter de rug: een wondermooie stad, vol prachtige gebouwen, joviale mensen en een fantastische sfeer. Na een lange doorreis – gisteren vertrokken in Charleroi, van daaruit doorgevlogen naar Valladolid, daar blijven overnachten (btw, thanks for the bed & breakfast, Astrid) en vanmiddag de busrit naar Salamanca – ben ik er eindelijk: de stad van Lazarillo de Tormes, van Calixto en Melibea, de stad van zovele personages die ik kende uit de lessen Letterkunde, die vanmiddag lag te baden in het zonlicht: Salamanca! Eens ingecheckt in mijn klein maar fijn hotelkamertje, kon mijn ontdekkingstocht doorheen de stad beginnen: waar kan ik mijn faculteit vinden? Is hier ergens een supermarkt? Kortom, de eerste verkenning. Morgen wordt alvast een drukke dag: naar de dienst Relaciones Internacionales (want aan dat papierwerk komt écht geen eind), en dan de zoektocht naar een kot (een avontuur op zich, neem het van mij aan). Ik hoop maar dat ik iets vind naar mijn zin.

Je merkt het, ik heb momenteel nog niet veel om over te schrijven, maar later volgt sowieso meer…

Hasta luego!